Klassieke orthoptische oefeningen: brocktouw, pen-push-ups en de rest

Een van de eerste beelden bij visuele therapie is een touw met gekleurde kralen. Deze klassieke oefeningen worden al lang gebruikt en helpen in bepaalde situaties echt.

Welke oefening bij wie past, blijft altijd een beslissing van de arts.

Een touw met meerdere kralen wordt aan een vast punt bevestigd, het andere uiteinde rust tegen de neus. Fixeer je een kraal, dan maakt het touw de kijklijnen zichtbaar: bij juiste fixatie zie je twee touwen langs weerszijden van de kraal lopen.

Die directe terugkoppeling maakt de oefening waardevol: je ziet meteen of beide ogen meedoen; lijkt het touw enkel, dan is de bijdrage van één oog gezakt.

Het doel is beide ogen te oefenen elkaar op verschillende afstanden op hetzelfde punt te ontmoeten en dat vast te houden.

Een pen wordt vanaf armlengte langzaam naar de neus gebracht terwijl je één beeld vasthoudt. Je stopt op het punt waar het dubbel gaat en beweegt de pen weer weg.

Deze oefening mikt op het vermogen dichtbij scherp te blijven en wordt vaak aanbevolen bij convergentie-insufficiëntie.

Hoe simpel ook, ze moet goed worden gedaan: gelijkmatig tempo en het dubbelzien niet negeren. Verkeerd herhaald levert ze vermoeidheid op in plaats van winst.

Een bal met letters of cijfers hangt aan het plafond en wordt gevolgd terwijl hij zwaait. Het doel is een bewegend doel soepel met beide ogen te volgen.

Dit werk mikt op vloeiende oogbewegingen en oog-handcoördinatie, en wordt gekoppeld aan het volgen van regels bij het lezen.

De meeste orthoptische oefeningen mikken op oogstand en scherpstelcoördinatie. Ze zijn krachtig als de moeilijkheid vooral zit in hoe de ogen zich samen positioneren.

Bij amblyopie is de kernvraag onderdrukking. Daar direct op mikken vraagt een opzet waarbij de inhoud over de ogen wordt verdeeld en de taak alleen met beide lukt. Dat maakt dichoptisch werk anders.

De twee zijn geen concurrenten; afhankelijk van het beeld plant de arts het een, het ander of beide.