Aylar süren bir tedavide motivasyon nasıl korunur?

Görme tedavilerinin çoğu aylarla ölçülür. İlk hafta genellikle sorunsuz geçer: konu yenidir, aile kararlıdır, çocuk meraklıdır.

Zor olan üçüncü aydır. Yenilik geçmiştir, gelişme yavaşlamıştır ve her gün aynı şeyi yapmak sıradan bir yüke dönüşmüştür. Bu yazı tam da o dönem için.

Bir çocuğa neden devam etmesi gerektiğini anlatmak, her gün yeniden anlatmayı gerektirir. Bu, her seansı bir müzakereye çevirir ve müzakerenin kazananı genelde yorgun olan taraf değildir.

Ayrıca çocuklar uzun vadeli sonuçlarla motive olmaz. Altı ay sonraki görme keskinliği, bugünün beş yaşındaki için soyut bir kavramdır.

İşe yarayan şey ikna değil yapıdır: kararı her gün yeniden vermek zorunda kalmamak.

Seansı günün sabit bir noktasına bağlayın: kahvaltıdan sonra, okul çantası hazırlanmadan önce, akşam yemeğinden hemen önce. Saatten çok, sıra önemlidir.

Yeri de sabitleyin. Aynı masa, aynı ışık, aynı sandalye. Ortamı her seferinde kurmak zorunda kalmamak, başlama eşiğini düşürür.

Süreyi kısa ve öngörülebilir tutun. Çocuk bir seansın ne kadar süreceğini biliyorsa direnç azalır; belirsiz süre, süreden daha yorucudur.

Kontrolün bir kısmını devretmek, direnci en hızlı düşüren yöntemlerden biridir. Seansın günün hangi saatinde yapılacağını, hangi oyunla başlanacağını ya da hangi bandın takılacağını çocuk seçsin.

Seçenekler sınırlı olsun: iki ya da üç alternatif yeterlidir. Sınırsız seçim, seçim değil kararsızlık üretir.

Amaç, çocuğun süreci kendine ait hissetmesidir. Kendi seçtiği bir şeye itiraz etmek, kendisine dayatılan bir şeye itiraz etmekten zordur.

Çıkartma tablosu, puan sayacı ya da haftalık küçük bir ödül başlangıçta işe yarar. Somut ve yakın oldukları için işlerler.

Ancak dışsal ödül tek başına kalıcı değildir: ödül büyüdükçe etkisi azalır ve bir noktada iş, ödül pazarlığına dönüşür.

Daha sağlam olan, ödülü tek tek seanslara değil sürekliliğe bağlamaktır: belirli sayıda gün tamamlandığında birlikte yapılacak bir etkinlik gibi. Böylece ödüllendirilen şey performans değil, devam etmenin kendisi olur.

Kaçırılan bir gün olacaktır. Hasta olunan, yolculuk yapılan, her şeyin ters gittiği günler tedavinin normal parçasıdır.

Telafi etmeye çalışmayın. Ertesi gün iki katını yapmak hem yorucudur hem de seansı cezaya benzetir. Doğru hamle, ertesi gün rutine sessizce dönmektir.

İlerlemeye günlük değil haftalık bakın. Günlük dalgalanma çok fazladır ve moral bozar; haftalık ortalama gerçek eğilimi gösterir.

Direnç birkaç haftadır sürüyor ve artıyorsa, bu bir disiplin sorunu değil, planın gözden geçirilmesi gerektiğinin işareti olabilir. Süreyi ya da yöntemi hekiminizle konuşun; sessizce gevşemekten iyidir.

Hedef mükemmel günler değildir. Aylar boyunca tutturulan ortalama, birkaç kusursuz haftadan daha değerlidir.

Bu, yöntem seçiminde de geçerlidir. Teoride en iyi olan değil, sizin evinizde fiilen sürdürebildiğiniz plan sonuç üretir. Bir tedavinin uygulanabilirliği, onun etkinliğinin bir parçasıdır.