Hoe je een lui oog uitlegt aan je kind

De praktischste manier om je kind mee te nemen in een behandeling van maanden is vertellen wat er aan de hand is. Voor een kind dat het niet weet zijn bril, pleister of dagelijkse sessie alleen een willekeurige beperking; voor een kind dat het wel weet hebben ze een doel.

Wees eerlijk: beloof niets wat je niet kunt waarmaken, zoals dat het helemaal niet prikt. Prikt de druppel even, zeg het dan vooraf; een kind dat krijgt wat is aangekondigd, blijft je vertrouwen.

Vermijd ziektetaal. Als ziekte gebracht voelt een kind zich defect. Gebruik een leerkader: één oog heeft nog niet genoeg geoefend.

Geef je kind een rol. Kleine taken, de kleur van de bril kiezen, de kalender afvinken, de sessie starten, maken van iets dat het ondergaat iets dat je samen doet.

3 tot 5 jaar: je ogen werken als een team, maar eentje is nu een beetje lui, dus gaan we ermee oefenen. Dit wordt onze eigen speeltijd.

6 tot 9 jaar: je brein zet de plaatjes van je twee ogen in elkaar. Op dit moment gebruikt het dat van één oog minder. Wat we elke dag doen, leert het dat oog weer te gebruiken. Net als leren fietsen: door herhaling gaat het zitten.

Vanaf 10 jaar: je kunt technischer zijn. Praat over het brein dat signalen van beide ogen combineert, over een signaal dat op de achtergrond blijft, en over het werk dat dat wil veranderen. Deze leeftijd werkt veel beter mee als de reden duidelijk is.

Gebruik lui oog niet vaak waar je kind bij is; het kan het horen als een oordeel over zichzelf. Thuis is het oog dat minder werkt beter.

Maak van de behandeling geen straf of ruilmiddel. Als je de pleister niet opdoet gaan we niet naar het park koppelt zorg aan straf.

Vergelijk niet: je broer maakt er geen punt van haalt de motivatie omlaag.

Beloof niet te veel. Dan hoef je straks helemaal geen bril meer houdt vaak geen stand, en de teleurstelling komt bij het kind terecht.

Leg het ook kort uit aan broers en zussen; zonder uitleg lijkt de sessie een oneerlijk voorrecht. Geef ze zo mogelijk op datzelfde moment hun eigen rustige activiteit.

Voor schoolkinderen helpt een kant-en-klare zin enorm: ik maak mijn oog sterker, daar is de bril voor. Kort en duidelijk.

Ook de leerkracht inlichten loont: dat geeft praktische hulp en sociale rugdekking in de klas.