Baskılanma nasıl saptanır? Muayenede kullanılan yöntemler

Baskılanmanın en zor yanı sessiz olmasıdır: çocuk çift görmez, bulanıklık tarif etmez, bir şikayet dile getirmez. Peki hekim, dışarıdan görünmeyen bu durumu nasıl saptar?

Yöntemin özü şudur: iki göze bilinçli olarak farklı görüntüler verilir ve beynin hangisini algıya aldığı sınanır.

Hekim bir gözü kısa süre kapatıp açar ve gözlerin nasıl davrandığını izler. Kapatma kalktığında gözlerden birinin hedefi yeniden yakalamak için hareket etmesi, hiza ve tercih hakkında bilgi verir.

Bu test doğrudan baskılanmayı ölçmez, ama ona giden tabloyu, yani hiza sorununu ve bir gözün belirgin tercih edilip edilmediğini ortaya koyar.

Asıl saptama, her göze farklı görüntü ulaştıran gözlüklerle yapılır. Örneğin çocuk özel bir gözlükle ışıklı bir hedefe bakar; gördüğü ışıkların sayısı ve rengi, iki gözün de algıya katılıp katılmadığını gösterir.

İki gözü de kullanıyorsa beklenen sayıda ışık görülür. Bir gözün katkısı çıkarılmışsa görülen ışıklar buna göre değişir; bu da baskılanmanın işaretidir.

Benzer mantıkla çalışan başka testler de vardır: bir göze bir şekil, diğerine tamamlayıcısı gösterilir ve çocuğun ne gördüğü sorulur.

Baskılanma bir açma kapama düğmesi değildir; derecesi kişiden kişiye değişir. Bazı çocuklarda yalnızca belirli koşullarda ortaya çıkar, bazılarında neredeyse süreklidir.

Bu derece, tedavi planını doğrudan etkiler. İki gözü birlikte çalıştıran yaklaşımlarda başlangıç ayarları, hangi gözün ne kadar baskılandığına göre belirlenir.

Ayrıca takipte de anlam taşır: baskılanmanın gerilemesi, iki gözün yeniden birlikte çalışmaya başladığının en erken işaretlerinden biri olabilir; bu, görme keskinliğindeki değişimden önce görülebilir.

Bu testler ağrısızdır ve kısa sürer; çocuk için genellikle bir oyun gibidir. Doğru sonuç için tek gereken, çocuğun gördüğünü olduğu gibi söylemesidir.

Bu yüzden testten önce çocuğa doğru cevabı öğretmeye çalışmayın. Burada 'yanlış' cevap diye bir şey yoktur; gördüğünü söylemesi zaten aranan bilgidir.