Anisometropie: waarom een verschil in sterkte tussen de ogen telt

Een van de meest voorkomende oorzaken van een lui oog is ook de stilste: het verschil in sterkte tussen de ogen. De medische naam is anisometropie, en van buitenaf kan niemand het zien.

Heeft één oog een veel sterkere correctie nodig, dan is het beeld op dat netvlies voortdurend waziger. Het brein probeert intussen beide beelden samen te voegen.

Omdat een scherp en een wazig beeld niet samen te voegen zijn, kiest het brein de praktische weg en duwt het wazige naar de achtergrond. Zo begint de onderdrukking en blijft de ontwikkeling van dat oog achter.

Hoe groter het verschil en hoe langer het ongecorrigeerd blijft, hoe hoger het risico.

Omdat er geen enkel zichtbaar signaal is. Geen scheelstand zoals bij strabismus, geen klacht van het kind; met het betere oog ziet het de wereld scherp, dus lijkt er niets mis.

Ook het gezin merkt meestal niets: het kind kijkt tv, leest, rent en speelt. Het probleem komt pas boven als elk oog apart wordt gemeten.

Bij kinderen is het scherpstelvermogen erg sterk en kan het de echte sterkte tijdens het onderzoek maskeren: het kind compenseert en de meting valt te laag uit.

De druppels ontspannen dat scherpstellen tijdelijk en maken de echte sterkte meetbaar. Anisometropie is precies de bevinding die een onderzoek zonder druppels kan missen.

De eerste en onmisbare stap is de juiste bril: zolang de waas blijft, blijft ook de reden voor het brein om te onderdrukken.

Bij sommige kinderen volstaan bril en controle. Zit de onderdrukking er eenmaal in, dan kan het brein dat oog blijven negeren ook als het beeld scherp is; daar komen aanpakken in beeld die beide ogen samen laten werken.