Hoe onderdrukking wordt vastgesteld: de methoden bij het onderzoek

Het lastigste aan onderdrukking is de stilte: het kind ziet niet dubbel, beschrijft geen waas en klaagt niet. Hoe stel je iets vast dat zich van buiten niet toont?

De kern van de methode: elk oog krijgt bewust een ander beeld, en er wordt getest welk beeld het brein tot de waarneming toelaat.

De arts dekt een oog kort af en weer vrij en kijkt hoe de ogen zich gedragen. Beweegt een oog om het doel weer op te pakken zodra de afdekking weggaat, dan zegt dat iets over stand en voorkeur.

De test meet onderdrukking niet direct, maar toont het beeld dat ertoe leidt: een standafwijking en een duidelijke voorkeur voor één oog.

Het eigenlijke vaststellen gebeurt met brillen die elk oog een ander beeld geven. Het kind kijkt bijvoorbeeld door een speciale bril naar een lichtdoel; het aantal en de kleur van de lichtjes laat zien of beide ogen bijdragen.

Doen beide mee, dan ziet het het verwachte aantal. Wordt de bijdrage van één oog weggehaald, dan verandert het aantal: dat is het teken van onderdrukking.

Andere tests volgen dezelfde logica: één oog krijgt een vorm te zien, het andere de aanvulling, en het kind vertelt wat het waarneemt.

Onderdrukking is geen aan-uitknop; de mate verschilt per persoon. Bij sommigen verschijnt ze alleen onder bepaalde omstandigheden, bij anderen bijna constant.

Die mate stuurt het plan rechtstreeks: bij aanpakken die beide ogen laten werken, hangen de startinstellingen af van welk oog wordt onderdrukt en hoe sterk.

Het telt ook in de controle: afnemende onderdrukking kan een van de vroegste tekenen zijn dat de ogen weer samenwerken, soms nog voor de gezichtsscherpte verandert.

De tests zijn pijnloos en kort, en voelen voor een kind als een spel. Het enige wat nodig is, is dat het precies zegt wat het ziet.

Oefen daarom geen antwoorden vooraf in. Er bestaat hier geen fout antwoord; wat het kind vertelt, is precies de gezochte informatie.